3 Maanden

De kinderclub

3 Maanden geleden is het dat we de laatste kinderclub hielden in de school van Mikebuda. Op die laatst gehouden club, 15 februari, waren alleen meisjes afgekomen. Het onderwerp rondom Valentijnsdag over waar echte liefde vandaan komt, sprak de jongens kennelijk niet zo aan of zou het te dichtbij komen? Het Bijbelvers uit 1 Johannes 4 vers 10 stond centraal. Dat God zoveel van de mensen houdt, dat Hij Zijn enige Zoon daarvoor liet sterven, om verzoening voor onze zonden mogelijk te maken. Van Hem gaat alles uit, niet van ons. We leerden een nieuw lied over Gods liefde en zaagden een hart uit hout wat we opvulden met draad.

Alles voor de Paasclub was juist geregeld, de vertaler, het gebruik van de school en een bezoek aan de Óvoda (peuter/kleuterschool), maar het mocht door alle beperkende maatregelen rondom het corona virus helaas niet doorgaan. We zijn blij dat het Hongaarse IKEG linkjes deelt om het Paasevangelie toch door te geven. Op dit moment vinden er in Hongarije versoepelende maatregelen plaats. Helaas is het de komende tijd nog niet toegestaan om kinderclubs te organiseren. De scholen blijven tot september gesloten. Het thuisonderwijs duurt tot 15 juni en dan start de lange zomervakantie. Of het zomerkamp door kan gaan is nog maar de vraag. Ondertussen sturen we de filmpjes met de goede Boodschap door, waaronder ook (in het Nederlands als boekje beschikbaar bij het IKEG) “Waarom gebeuren er nare dingen?”.

De poes

Een grote verrassing was de worp van 5 kittens door onze Katika. Het gemiauw op Tweede Kerstdag is niet zonder gevolg gebleven. Op de dag van de bevalling, 28 februari, miauwde ze weer zo hard. Lorens moest met haar mee naar de keuken, waar een kartonnen doos klaarstond. Als hij weer naar de kamer liep om verder te werken, miauwde ze net zo hard tot hij weer naar de keuken kwam, zelfs zijn collega’s konden horen dat er wat aan de hand was. Inmiddels hebben 2 kittens een ander huis gevonden en zijn er nog 3 bij ons die ruim 10 weken oud zijn. We genieten mee van de rare capriolen die ze uithalen en kijken niet meer op van wat moederkat allemaal meeneemt van de jacht: spreeuwen, hagedissen en muizen. Maar een slaapplekje op een oud vogelnestje is wel het toppunt van wat we gezien hebben.

De tuin

Ondertussen zijn er hele andere dingen die ook onze aandacht vragen. De tuin bijvoorbeeld. De open paardenstal is dichtgetimmerd tot een mooie schuur. Nu is er eindelijk ruimte om spullen op te slaan. Voorlopig is een klein stukje achter de buitenwand in bezit genomen door een zwerm bijen. De koningin vond een gaatje in het hout waar ze met haar gevolg in is gekropen. Het grasveld is omgewoeld, bemest en opnieuw ingezaaid, ondanks het sproeien wil het nog niet erg opkomen. De acacia’s zijn gesnoeid, het houthok is daardoor weer aardig bijgevuld en er is een begin gemaakt met een groentetuin. Dit werd allemaal uitgevoerd door mannen die aan het werk gehouden moesten worden omdat er anders geen eten is. De aardbeiplantjes en de aardappelen groeien hard, de binnen opgekweekte bonen en tomaten moeten nu nodig naar buiten. Overal om ons heen staan de acacia’s in bloei, prachtig wit tegen een staalblauwe voorjaarslucht, verschijnen de eerste klaprozen, zitten de roodstaartjes op hun nest, klinkt het geluid van de wielewaal, de hop en nog zoveel andere vogels en fladderen nu de mooiste vlinders rond. Het is volop lente!

Het werk

Het werken vanuit ons “Schoolhuis”, de letterlijke betekenis van “Iskola Ház” geldt nu voor ons alledrie. Bartel volgt nog steeds afstandsonderwijs en doet dat nu ook voor de muziekles. Elke vrijdagmiddag half drie, gaat via Messenger de telefoon en dan volgt er een uurtje pianoles. Lorens moet van zijn werkgever verplicht thuis werken. Dat deed hij eerst in de kamer, maar nu doet hij dat in de keuken (dicht bij de koffie). Veel werk gebeurt via Microsoft Teams. Zo is er toch contact met de klanten waar hij anders naartoe zou gaan. Grappig dat wij een Vlaams kindje kunnen horen spelen, terwijl zijn vader probeert te werken. Zelf was ik in maart voor het laatst in Nederland en kon daarna direct in vrijwillige quarantaine. De scholen gingen dicht, geen invalwerk meer. Nu de scholen weer opengaan, maar het virus nog rondwaart, zal ik waarschijnlijk nog hier blijven. Wij weten niet wat de komende zomer zal brengen, er zijn annuleringen gekomen, reizen geschrapt, een geplande cursus staat op losse schroeven. Wij beseffen dat deze periode alles in een ander licht zet. Waar zijn we werkelijk aan gebonden? Wat is nu echt belangrijk? Waar leven wij nu voor?

Wat een God mogen wij dienen, Eén Die alles in Zijn hand houdt en nog geduldig met ons is en niets anders wil dan Zijn liefde aan ons openbaren. Terugkomend op de aangeleerde tekst op de kinderclub: Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons lief heeft gehad en Zijn Zoon gezonden heeft tot een verzoening voor onze zonden.

1 antwoord
  1. Diana & Fred
    Diana & Fred zegt:

    Ha Joke, Lorenz, Bartel. Mooi om over jullie huis en tuin verhalen te lezen, prachtige foto.s van groentetuin, bloemen en wat jullie aan vogelgeluiden horen. En tja… de katjes geweldig wat een dotjes. Het is zó herkenbaar, we hebben er nu een beeld bij. Wel heel wat dat er dingen geannuleerd zijn, nog geen kinderclub is maar God kan hen wel bereiken of met datgene wat op de club verteld is in hun harten te laten groeien, God is overal, is altijd bereikbaar. Sterkte in deze lastige periode a.g.v het Corona virus. Groetjes Fred en Diana
    PS de knutselwerkjes vd club prachtig!!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *