3 Maanden

De kinderclub

3 Maanden geleden is het dat we de laatste kinderclub hielden in de school van Mikebuda. Op die laatst gehouden club, 15 februari, waren alleen meisjes afgekomen. Het onderwerp rondom Valentijnsdag over waar echte liefde vandaan komt, sprak de jongens kennelijk niet zo aan of zou het te dichtbij komen? Het Bijbelvers uit 1 Johannes 4 vers 10 stond centraal. Dat God zoveel van de mensen houdt, dat Hij Zijn enige Zoon daarvoor liet sterven, om verzoening voor onze zonden mogelijk te maken. Van Hem gaat alles uit, niet van ons. We leerden een nieuw lied over Gods liefde en zaagden een hart uit hout wat we opvulden met draad.

Alles voor de Paasclub was juist geregeld, de vertaler, het gebruik van de school en een bezoek aan de Óvoda (peuter/kleuterschool), maar het mocht door alle beperkende maatregelen rondom het corona virus helaas niet doorgaan. We zijn blij dat het Hongaarse IKEG linkjes deelt om het Paasevangelie toch door te geven. Op dit moment vinden er in Hongarije versoepelende maatregelen plaats. Helaas is het de komende tijd nog niet toegestaan om kinderclubs te organiseren. De scholen blijven tot september gesloten. Het thuisonderwijs duurt tot 15 juni en dan start de lange zomervakantie. Of het zomerkamp door kan gaan is nog maar de vraag. Ondertussen sturen we de filmpjes met de goede Boodschap door, waaronder ook (in het Nederlands als boekje beschikbaar bij het IKEG) “Waarom gebeuren er nare dingen?”.

De poes

Een grote verrassing was de worp van 5 kittens door onze Katika. Het gemiauw op Tweede Kerstdag is niet zonder gevolg gebleven. Op de dag van de bevalling, 28 februari, miauwde ze weer zo hard. Lorens moest met haar mee naar de keuken, waar een kartonnen doos klaarstond. Als hij weer naar de kamer liep om verder te werken, miauwde ze net zo hard tot hij weer naar de keuken kwam, zelfs zijn collega’s konden horen dat er wat aan de hand was. Inmiddels hebben 2 kittens een ander huis gevonden en zijn er nog 3 bij ons die ruim 10 weken oud zijn. We genieten mee van de rare capriolen die ze uithalen en kijken niet meer op van wat moederkat allemaal meeneemt van de jacht: spreeuwen, hagedissen en muizen. Maar een slaapplekje op een oud vogelnestje is wel het toppunt van wat we gezien hebben.

De tuin

Ondertussen zijn er hele andere dingen die ook onze aandacht vragen. De tuin bijvoorbeeld. De open paardenstal is dichtgetimmerd tot een mooie schuur. Nu is er eindelijk ruimte om spullen op te slaan. Voorlopig is een klein stukje achter de buitenwand in bezit genomen door een zwerm bijen. De koningin vond een gaatje in het hout waar ze met haar gevolg in is gekropen. Het grasveld is omgewoeld, bemest en opnieuw ingezaaid, ondanks het sproeien wil het nog niet erg opkomen. De acacia’s zijn gesnoeid, het houthok is daardoor weer aardig bijgevuld en er is een begin gemaakt met een groentetuin. Dit werd allemaal uitgevoerd door mannen die aan het werk gehouden moesten worden omdat er anders geen eten is. De aardbeiplantjes en de aardappelen groeien hard, de binnen opgekweekte bonen en tomaten moeten nu nodig naar buiten. Overal om ons heen staan de acacia’s in bloei, prachtig wit tegen een staalblauwe voorjaarslucht, verschijnen de eerste klaprozen, zitten de roodstaartjes op hun nest, klinkt het geluid van de wielewaal, de hop en nog zoveel andere vogels en fladderen nu de mooiste vlinders rond. Het is volop lente!

Het werk

Het werken vanuit ons “Schoolhuis”, de letterlijke betekenis van “Iskola Ház” geldt nu voor ons alledrie. Bartel volgt nog steeds afstandsonderwijs en doet dat nu ook voor de muziekles. Elke vrijdagmiddag half drie, gaat via Messenger de telefoon en dan volgt er een uurtje pianoles. Lorens moet van zijn werkgever verplicht thuis werken. Dat deed hij eerst in de kamer, maar nu doet hij dat in de keuken (dicht bij de koffie). Veel werk gebeurt via Microsoft Teams. Zo is er toch contact met de klanten waar hij anders naartoe zou gaan. Grappig dat wij een Vlaams kindje kunnen horen spelen, terwijl zijn vader probeert te werken. Zelf was ik in maart voor het laatst in Nederland en kon daarna direct in vrijwillige quarantaine. De scholen gingen dicht, geen invalwerk meer. Nu de scholen weer opengaan, maar het virus nog rondwaart, zal ik waarschijnlijk nog hier blijven. Wij weten niet wat de komende zomer zal brengen, er zijn annuleringen gekomen, reizen geschrapt, een geplande cursus staat op losse schroeven. Wij beseffen dat deze periode alles in een ander licht zet. Waar zijn we werkelijk aan gebonden? Wat is nu echt belangrijk? Waar leven wij nu voor?

Wat een God mogen wij dienen, Eén Die alles in Zijn hand houdt en nog geduldig met ons is en niets anders wil dan Zijn liefde aan ons openbaren. Terugkomend op de aangeleerde tekst op de kinderclub: Hierin is de liefde, niet dat wij God liefgehad hebben, maar dat Hij ons lief heeft gehad en Zijn Zoon gezonden heeft tot een verzoening voor onze zonden.

Vuurtje

Zul je net zien, Lorens het land uit, mistig, koud en nat hout. Nu moet ik, Joke, het vuur zien aan te krijgen en niet onbelangrijk: aan te houden. Normaal gesproken brandt het snel, trekt de kachelpijp goed en hoef je maar één keer in een uur een blok hout erbij te gooien. Nu niets van dat alles, wat een gedoe, de temperatuur in huis daalt met het uur. Dan heb je de neiging het bijltje er letterlijk en figuurlijk bij neer te gooien. In Nederland is een draai aan de knop zo makkelijk gedaan. Na een heleboel instructiefilmpjes op internet over de Zwitserse methode, die bij mij niet werkt, toch maar weer van onder af aan beginnen. Een les om het geloofsvuurtje brandend te houden, wat ben ik zwak en wat moet ik telkens weer terug naar de Bron! Het vuur brandt, het huis is warm. Buiten prachtige rijp aan de bomen, dagen lang. Toen het begon te dooien klonk het alsof het regende. De rijp viel op de grond en het leek alsof het gesneeuwd had. Sprookjesachtig.

Bartel vierde zijn verjaardag, veertien jaar alweer, met pannenkoeken, taart en cadeautjes. Hij kan na een half jaar stilstand weer verder met pianoles. Voor zijn juf, die helaas onverwacht overleden was, is een vervanger gevonden.

De kinderclub werd in januari door 3 meisjes en 3 jongens bezocht. Een leuk koppeltje bij elkaar. Net als Jaïrus moeten wij ook leren vertrouwen op dat wat God zegt, zal gebeuren op Zijn tijd. Geduldig zijn en volhouden in gebed, een levensles! De jongens willen de volgende keer weer komen, maar dan moeten we wel weer Boom boom balloon meebrengen. Deze jongens houden van actie! En op advies van de jongens uit mijn oude Nederlandse groep, nu groep 8, gaan we zagen en timmeren.

De dag na de club waren we na de kerkdienst uitgenodigd om voor de kerkenraad te vertellen wat ons beweegt om kinderevangelisatiewerk in Mikebuda te doen. Ze lieten ons na afloop weten volledig achter dit werk te staan en het te ondersteunen waar nodig blijkt. Daar zijn we heel dankbaar voor.

Heeft u het gezien? De reisspecial als bijlage bij de Gezinsgids nr. 17 met daarin 8 pagina’s over Hongarije Holidays. In het volgende nummer staat het verslag van het bezoek dat de Gezinsgids bracht aan de kinderclub in Mikebuda op 5 oktober 2019.

Onder de indruk van 6 damherten die niet verder op de vlucht konden door een omheining en dus vlak voor mijn auto de koers verlegden, moest ik zelf ineens stoppen omdat een omgewaaide boom de weg versperde. Op de heenweg lag die er nog niet. Omdat het een behoorlijk eind achteruitrijden zou betekenen besloot ik de boom opzij te trekken. Oude dode takken braken zo af, maar de wortels moesten toch iets uitgegraven worden. Er ligt een schep in de auto, eigenlijk voor het geval we vast komen te zitten in de modder, maar nu kwam hij ook goed van pas. Nog even de boom opzij leggen en weer verder op weg naar huis.

Dat sjouwen van takken en hout is niet zo makkelijk op het moment. Met het vullen van het houthok was ik wat te enthousiast bezig geweest, het moest namelijk af, maar daardoor is mijn arm overbelast geraakt. Dat duurde al weken, daarom toch maar naar laten kijken. Nu moet ik naar therapie. Hoe dat werkt? Daar kom je vanzelf achter, ook al spreek je geen woord Hongaars. Een afsprakenlijstje en jezelf melden bij de balie, dan wijst alles zich vanzelf. Dat betekent 15 keer 20 minuten massage van de onderarmen, 15 minuten elektrotherapie en 20 minuten zwemmen in een thermaal bad. Dat was niet wat ik mij bij fysiotherapie voorstelde, maar ik begin wel iets te begrijpen van de Hongaarse liefde voor warmwaterbaden. Nu eerst de les voorbereiden voor de volgende club over Echte Liefde, 15 februari, een dag na Valentijn.

Kinderkerstclub

De dag voor de kinderclub nog geen aanmeldingen! Diverse restaurants zullen deze maandag geen menu’s bezorgen en zelfs i.v.m. de komende kerstdagen gesloten zijn. Dan koken we zelf wel voor de kinderen, maar voor hoeveel dan? Snappen de ouders dan niet dat er boodschappen gedaan moeten worden en dat dat een van de redenen is waarom je je deze keer moet aanmelden? Een extra, aan ieder persoonlijk gerichte oproep via Messenger blijkt te werken. Vrijwel direkt komen de berichten binnen: “Ja wij komen hoor!”. Dat stemt positief. Nu is er in ieder geval een inschatting te maken. Dat betekent wel ’s morgens om 6 uur naar de bakker in een dorp verderop. Maar ze komen…..

Iedereen die om half negen binnenkomt helpt mee met klaarzetten. De hal is zelfs versierd omdat ook de Óvoda een kerstviering had. We beginnen het ontbijt met gebed en dan wordt er in alle rust gegeten. We doen een actief beweegspelletje en gaan dan naar boven waar het leslokaal is. David en Lorens zorgen voor de muzikale begeleiding van de liederen. De kinderen hebben er duidelijk plezier in, zeker na het leren van de canon “Zengjünk dalt” zouden ze wel uren door kunnen gaan. Maar de tekst en het Bijbelverhaal wachten. Emese vertelt a.d.h.v. een powerpoint over de beloofde Redder. De kinderen krijgen elk een Bijbelvers waarop uit verschillende delen van de Bijbel al beloften staan over de Heiland die geboren zou worden. Na de pauze volgt een quiz met een spannend memoryspel, het blijkt nog heel lastig om goede paren te vormen.

Na de Bijbelles gaan we naar beneden om een kerststukje te maken. Dat is hier niet gebruikelijk, vanwege de kosten en het moeilijk te verkrijgen materiaal. In een tuincentrum heeft iemand persoonlijk coniferengroen voor ons afgeknipt. De kinderen waren razend enthousiast en er ontstonden ware kunststukjes.

Ondertussen waren Bartel en Lorens naar huis gegaan om de middagmaaltijd klaar te maken: rijst, kip en saus van Uncle Ben. Toen wij in de school de sterrenloop en het stiltespel hadden gespeeld, kwamen zij met de warme maaltijd. De vertaalster voor de middag had naast twee van haar kinderen ook de desserts meegenomen. Nieuwsgierig belde een moeder van een jongetje dat hier voor het eerst was of het allemaal nog goed ging. Toen dat het geval bleek, mocht hij blijven. Dit jongetje had toen wij hem uitnodigden letterlijk een gat in de lucht gesprongen omdat hij wilde komen omdat het vakantie was.

Weer boven in het lokaaltje zongen we dat het een lieve lust was en nu kregen de kinderen zelf ook instrumentjes in hun hand. Toen werd het stil, de kinderen luisterden naar het verhaal van Birgitta uit Zweden. De Bijbeltekst uit Johannes 3: 16 is hierin mooi verweven en dat kunnen ze toepassen op zichzelf. Na dit ontroerende verhaal pakten we stapsgewijs aan de hand van enkele vragen over de kerstgeschiedenis een geschenk uit.

Er zat naast snoepjes ook een pak Zweedse kerstkoekjesmix in, een hint om vervolgens beneden in de hal peperkoek te gaan decoreren en sneeuwsterren te maken. De burgemeester verraste ons daar ook nog eens met szaloncukor, speciale kerstchocolaatjes. Naast alle zoetigheid waren er volop mandarijntjes (de vertaalster is tandarts, die moet je wel te vriend houden).

Wie klaar was met knutselen kon spelletjes doen. De jongens namen alvast een voorproefje op Oud en Nieuw met “Boom boom balloon”. Ondertussen kwam tot onze grote schrik in de keuken het afvoerwater op 3 plekken uit de vloerputjes omhoog. Het bleek een bekend probleem te zijn. Na een groepsfoto en dankgebed was het tijd om naar huis te gaan. Dankbaar kijken we terug en zijn vooral blij met de komst van 9 kinderen uit Mikebuda die door de hele dag heen gehoord hebben waar het met Kerstfeest werkelijk om gaat.

bericht

Volgestopt

Drie dagen de tijd om een verslaggeversechtpaar vol te stoppen met indrukken, ervaringen, verhalen en belevenissen. We zijn benieuwd of het hen lukt om in 2 of 3 artikelen voor de Gezinsgids weer te geven wat Hongarije Holidays te bieden heeft en wat Lorens en mij beweegt om hier actief te zijn. Dit echtpaar nam daarom ook een kijkje op de kinderbijbelclub in Mikebuda. De clubochtend kon deze keer rekenen op 3 nieuwe zusjes! Met hun moeder had ik al vaker contact bij de bushalte en nu waren ze dan toch gekomen. Wat werd er weer mooi gezongen en zo fijn om te mogen vertellen aan kinderen die aandachtig luisteren. Aan de hand van Bartimeüs leerden we dat wij zelf net zo blind zijn, omdat wij onze zonden niet zien. De Heere Jezus wil ons uit deze duisternis redden en Zelf het licht zijn, zodat wij weten hoe we leven mogen om Hem blij te maken. Dat liep vooruit op de volgende club van 2 november. Hier hoorden we over de genezing van de zieke zoon van de hoveling uit Kapernaum. Zonder geloof kunnen we God niet behagen, blij maken. Jezus genas op afstand en de vader geloofde. Wat jammer dat de drie zusjes pas net uit bed kwamen toen de club begon, ondanks de toezegging van hun moeder dat ze zouden komen. Vlak voor Kerst willen we een hele dag kinderclub houden, als de kinderen vrij zijn en hun ouders moeten werken.

Oogstfeest

Zaterdag 19 oktober werd in Mikebuda het oogstfeest gehouden. Een bonte stoet trekt dan met paard en wagen door het dorp om op verschillende plekken te stoppen. Iedereen stapt van de wagen af om te dansen en te zingen. Er worden verschillende lekkernijen uitgedeeld en er is voor iedereen te drinken. In deze omgeving groeien veel druiven en u weet wel wat er van gemaakt wordt. Van de vele abrikozen wordt niet alleen jam gemaakt, maar ook de Hongaarse volksdrank nummer 1: pálinka. Zelf werd ik ook op een kar geroepen en reed lekker mee. Het knallen van de zwepen door de herders die voorop reden, lijkt net op vuurwerk, zo hard. Deze herders laten graag zien wat ze hun paarden hebben aangeleerd. De volksdansgroep uit Albertirsa nodigde iedereen uit om mee te dansen onder begeleiding van een accordeonist. Gezelligheid alom en veel bekende gezichtjes van het zomerkamp gezien.

Voorbereiding winter

Om deze winter in Iskola Ház te kunnen blijven, moet er een flinke houtvoorraad worden aangelegd. Er is een houthok neergezet dat volgestopt moet worden voor de komende winter. Op de dag dat het hout geleverd zou worden kwam het niet, de vrachtwagen was kapot. Na twee weken nog een keer geïnformeerd: de vrachtwagen was nog steeds stuk. Na 5 weken werd het eindelijk geleverd door een kleiner wagentje dat er wel vier keer voor moest rijden. De grote wagen was nog steeds niet gerepareerd. Het vullen van het hok is een leuke klus, van gestorte blokken naar mooi gestapeld hout. Daar krijg je het ook lekker warm van.

Op je pad

Eind september kwam er een poes aanlopen die niet meer weg ging. Een echte knuffelaar. We weten niet van wie zij is, dus krijgt ze nu ook te eten. Terwijl ik dit schrijf ligt ze op schoot. Dankbaar als ze is, verrast ze ons met muizen en haar eerste geschenk was zelfs een jonge rat. Iemand zei dat niet alleen mensen, maar ook dieren op je pad geplaatst worden. Dit was om ons over te halen om de kat te adopteren.

Naar Nederland

D.V. eind november komen we voor tweeënhalve week naar Nederland. Zelf ga ik een aantal dagen voor de klas via een invalpool. Bartel neemt vakantie, daar kijkt hij erg naar uit. We krijgen ook de gelegenheid om een presentatie te verzorgen over ons werk in Hongarije. Inmiddels worden we vermeld op de website van het IKEG. Onder het kopje “Steun ons” vindt u Projecten en daaronder Project 86860: Project kinderwerk Hongarije – Mikebuda. Via het IKEG is uw gift aftrekbaar van de belasting en komt volledig ten goede aan materialen voor het kinderevangelisatiewerk in Mikebuda. Van harte aanbevolen! Overigens is het rekeningnummer van Stichting MiKE ook goed voor giften.

Er is maar één Weg

Op hoeveel kinderen kunnen we rekenen?

Hé, er is wat te beleven, er staat een ballonnenboog bij de school. Er druppelen wat kinderen naar binnen, het ontbijt staat klaar. Hoeveel kinderen durven, mogen van hun ouders, zijn nieuwsgierig? We wisten dat er 5 zouden komen, het worden er uiteindelijk 26! Om 11 uur komen meerdere gezinnen een warme maaltijd ophalen. Verzorgd door een gaarkeuken met de school als ophaalpunt. Ook hun kinderen zijn nieuwsgierig en willen blijven, het mag! Deze opkomst hadden we niet verwacht! Na de eerste dag slaan we extra veel brood en beleg in. Leuk dat er ook spontaan watermeloen en koekjes gebracht worden!

Waar en wat gaan we vertellen?

Het is lekker weer en als we buiten in de schooltuin gaan zitten, zijn we zichtbaar en hoorbaar voor langslopende mensen. Dat er vlak voor de Bijbelse vertelling een auto de schooltuin in komt rijden om de zinkput leeg te pompen deert ons niet, tijdens de Bijbelles is het stil en iedereen luistert aandachtig naar de verschillende offers die gebracht werden door Kaïn en Abel. ’s Middags is het te warm om buiten te vertellen en luisteren we binnen naar het zendingsverhaal over Mary Slessor. Een paar mannen hebben ondertussen de picknicktafel versierd met weggewaaide ballonnen. Heel Mikebuda zal weten dat er iets bijzonders is! De andere dagen vertellen we over de verloren zoon en Naäman en het vervolg van Mary.

Wat doen we nog meer?

Iedereen heeft dan wel een naamkaartje op, maar nog niet iedereen kan lezen, een kennismakingsspel met een gekleurde parachute is dan leuk om te doen. Kinderen van 4 t/m 16 jaar trekken gezamenlijk op. Er wordt wat af gezongen, gespeeld, geleerd en geknutseld rondom dat ene thema: Er is maar één Weg tot behoud: Jezus! Aan de hand van verkeersborden horen we hoe God ons roept om terug te keren tot Hem. Tijdens het “studiemomentje” in 2 leeftijdsgroepen, stellen zelfs de jongste kinderen indringende vragen en geven prachtige antwoorden. Moeten we niet allemaal worden als de jonge kinderen? En spelen is van alle leeftijden, van estafette tot memory, van hindernisbaan tot geduldspelletjes, het komt deze dagen allemaal voorbij.

Eten, drinken, de afwas en hagelslag

Eigenlijk waren we met net te weinig mensen om alle onderdelen goed mee te kunnen maken. Zodra de kinderen buiten uitleg kregen over een spel, moest binnen alles klaargezet worden voor bijvoorbeeld het middageten of het knutselen. Bartel was een grote hulp bij het telkens wegwerken van de vaat, het inschenken van de limonade en het leiding geven bij de hindernisbaan. Brood smeren voor het ontbijt was ook een taak. Hier eten ze worst met tomaat of gele paprika op brood en sinds deze clubdagen weten ze ook wat hagelslag op brood is. Op een gegeven moment waren er 2 broertjes die trek hadden in een boterham met hagelslag, binnen de kortste tijd stond er een rij met kinderen voor het uitgeefluikje. Een handige manier om van alle broodkorstjes af te komen.

Er is voorzien in hulp

Na 3 clubdagen kwam de burgemeester ons namens de ouders bedanken. Er was nog nooit eerder zoiets voor de kinderen georganiseerd. De ouders hopen op een vervolg. Ze weten nu wie er achter de ‘Gyermek Biblia Klubba” zitten. Bijzonder dankbaar zijn wij voor de vrijwillige hulp van Szilvia (fulltime VISZ medewerkster), Rita, Julika en de tolken Gabriella en Hanna. We bidden dat de kinderen nooit meer zullen vergeten wat ze gehoord hebben en dat de Heere het Zelf wil zegenen.